Ήμουν στη… βρεφική ηλικία των 28, όταν με πρωτόπιασε φαγούρα να κάνω κι εγώ σάτιρα. Είχα αποφασίσει να δημιουργήσω έναν ψυχολόγο που θα φιλοξενεί στον καναπέ του, για συνεδρίες, διάφορα εκλεκτά πρόσωπα της επικαιρότητας. Το μόνο που είχε απομείνει, ήταν να ετοιμάσω μια γωνίτσα για να τον «στριμώξω».

Και στις 10 Μαρτίου του 2008, γεννήθηκε το drseeng.blogspot.com, (μην τρομάζετε από την επισήμανση, μου την έβαλαν λόγω αθυροστομίας αλλά και πικάντικου… περιεχομένου) με πρώτο καλεσμένο το Νικολά Σαρκοζί. Στην αρχή ο γιατρός ήταν… διεθνής, ώσπου βαρέθηκα να μεταφράζω και το «γύρισα» στα (πιο ευδόκιμα τελικά) ελληνικά…

Τους πρώτους μήνες το blog ανανεωνόταν μόνο κάθε Δευτέρα, με τη δημοσίευση μιας συνεδρίας. Αν κάνετε κλικ εδώ, θα μπορέσετε να διαβάσετε όλες όσες… διαδραματίστηκαν στο παλιό μου στέκι.

Με πολύ χαρά έβλεπα την ανταπόκριση του κόσμου να μεγαλώνει και όταν πια αρκετοί φίλοι άρχισαν να παραπονιούνται για τη μικρή… ποσότητα, πήρα την (πολύ σημαντική όπως αποδείχτηκε) απόφαση να ανανεώνω καθημερινά τον dr.SeenG, όχι μόνο με συνεδρίες, αλλά και με μοντάζ εικόνων, videos και σχολιασμό της επικαιρότητας.

Μέσα σε λίγους μήνες η επισκεψιμότητα άρχισε να ανεβαίνει (με αποκορύφωμα τις μέρες του «μαύρου Δεκέμβρη» του 2008), οι αναδημοσιεύσεις έφεραν το γιατρό μέσα στα δέκα δημοφιλέστερα blogs της Ελλάδας και το λογότυπο του ντόκτορα άρχισε να κάνει συχνές εμφανίσεις και στο διαβολοκούτι. Ειδικά από τους Ράδιο-Αρβύλες, που μου έκαναν και τη τιμή να μου προσφέρουν το παρακάτω βιντεάκι.

Θα ήταν μεγάλη αχαριστία να μην αναφέρω και τη συμβολή των υπολοίπων bloggers, στην προώθηση της δουλειάς μου. Δε θα πω ονόματα για να μην ξεχάσω κάποιον (είμαστε τεράστια κάστα και είμαι υπερήφανος που ανήκω σ’αυτήν), αλλά θα κάνω μια εξαίρεση για το Τρωκτικό, στο οποίο οφείλω πάρα πολλά…

Επίσης πρέπει να κάνω μια –μικρή έστω- αναφορά και σε δύο blogs, από τα παλιότερα στο χώρο, που με «ανάγκασαν» για πρώτη φορά να ακούσω τη λέξη «ιστολόγιο».

Το περίφημο Press-gr, με το οποίο είχε γίνει μεγάλος πάταγος για ένα σκάνδαλο, το οποίο δε θυμάμαι ντιπ… τι αφορούσε και φυσικά το blog της Αμαλίας. Μια γυναίκα που προσωποποίησε την έννοια της λέξης “blogging”, με τη δημοσίευση των σοβαρών προβλημάτων υγείας της και τις θαρραλέες της καταγγελίες για το σύστημα υγείας. Για όσους δεν το γνωρίζουν, η Αμαλία μάς άφησε χρόνους, αλλά αξίζει να ρίξετε μια ματιά στο blog της και να διαβάσετε τα κείμενά της.

Δύο χρόνια blogger λοιπόν, με 451 αναρτήσεις στο παλιό λημέρι και… 200 ακριβώς εδώ στο Mediasoup, υπό τη φιλοξενία μιας υπέροχης ξανθιάς ύπαρξης που ακούει στο όνομα «Σεμίνα». Ακόμα θυμάμαι εκείνο το τηλεφώνημα, με το οποίο άκουσα το πιο γλυκό «Τσακίσου» της ζωής μου. Την άλλη μέρα, εννοείται πως τσακίστηκα για Αθήνα και τη συνέχεια την ξέρετε…

Αμάν θα το ξεχνούσα… Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο φίλο Χρήστο, ο οποίος είναι αναγνώστης του γιατρού από τις αρχές περίπου της ύπαρξής του και έκανε το… κονέ με τη Σεμίνα. Ακόμα να τον κεράσω εκείνες τις μπύρες που λέγαμε… (Δεν είμαι γύφτος ρε, απλά ξεχνάω…)

Με την ευκαιρία, να σας πω ότι οι συνεδρίες θα επανέλθουν δριμύτερες και σε σταθερό ρυθμό. Αποφάσισα να ξεκινήσω νέο κύκλο, με κάποιες μετατροπές ως προς… τη θεματολογία. Δε θα καταπιάνομαι πολύ με θέματα επικαιρότητας, αλλά με πιο διαχρονικά πράγματα που αφορούν το εκάστοτε πρόσωπο. Κι αυτό γιατί κάθε φορά που διαβάζω παλιές συνεδρίες, συνειδητοποιώ πως… έληξαν, επειδή γίνονται αναφορές σε γεγονότα, που τα πιο πολλά έχουν χαθεί πλέον στη λήθη του χρόνου…

Αυτά λοιπόν, ευλόγησα τα γένια μου, σας έδειξα πλούσια δείγματα από τη φανφαροσύνη μου, κότσαρα και μια φωτό από τη συνάντηση Παπανδρέου – Ομπάμα (πήγα να ετοιμάσω σχετικό θέμα, αλλά στην πορεία θυμήθηκα τα «γενέθλια» και το παράτησα) για να λέω ότι είμαι στην επικαιρότητα και σας αποχαιρετώ με το περσινό video γενεθλίων. Φιλούθκια σε όλους…

Dr.SeenG