Μια ακόμα θυσία του Λαού συντελείται!

Ως φαίνεται, είναι η μοίρα των Λαών, από αρχαιοτάτων χρόνων να θυσιάζονται, για να πλουτίζουν ή να δοξάζονται ορισμένοι. Ας θυμηθούμε τις Πυραμίδες της Αιγύπτου. Πόσοι άνθρωποι σκοτώθηκαν ή πέθαναν κουβαλώντας πέτρες, για να θαυμάζει σήμερα ο τουρίστας τα κατορθώματα του, κάποιου, Φαραώ.

Η αναπαραγωγή, η υποβάθμιση και η  υπερτίμηση των ειδήσεων, δεν είναι  μόνο προνόμιο των μεγαλοδημοσιογράφων του κέντρου. Άξιοι συνεχιστές τους είναι και τα κανάλια της Ρόδου. Δεν χάνουν την ευκαιρία να θυμίζουν στον ροδίτικο λαό και τους επαγγελματίες του νησιού, πως το ΠΑΜΕ με την ενέργειά του στον Πειραιά, είναι η κύρια κακοδαιμονία του τουρισμού στο νησί. Επαγγελματικοί φορείς και τοπικά ΜΜΕ, με μια φωνή, προέταξαν λεκτικά τα (ιπποτικά) τους ξίφη και ρόπαλα ενάντια στο ΠΑΜΕ και έμμεσα στο ΚΚΕ.

Όχι πως το ΚΚΕ είναι άμοιρο ευθυνών, αλλά όχι για το συγκεκριμένο ζήτημα. Η κατευθυνόμενη αυτή επίθεση πέρασε σε μεγάλο βαθμό, στους επαγγελματίες, και στον απλό κόσμο της Ρόδου.

Μόλις πέντε μέρες πέρασαν,από τότε που και τυπικά μπήκαμε στη δίνη της κρίσης και επαληθεύτηκαν όσοι προέβλεψαν νεκρούς, με τις κοινωνικές συγκρούσεις.

Το ανίκανο και ανήμπορο κράτος να προστατέψει τους τρεις εργαζόμενους της Μαρφίν από τη μια και την αδιάφορη εργοδοσία (έλλειψη πυρόσβεσης, έξοδος κινδύνου κλπ.) από την άλλη, έχουμε αυτό το οδυνηρό αποτέλεσμα.

Πέντε μέρες, βλέποντας τις σταγόνες του ορού να πέφτουν στο σωληνάκι και από κει στο αίμα μου και το ακουστικό του ραδιοφώνου στο αυτί, είχα όλο το χρόνο να ακούσω τις απόψεις των συμπολιτών μου, όλων των κοινωνικών στρωμάτων, για την οικονομική κρίση και να κάνω κάποιες σκέψεις.

Μια μικρή παρένθεση παρακαλώ. (Το Νοσοκομείο Γ. Παπαγεωργίου, που μετά από μια μακρόχρονη διαμάχη δωρητού και Δημοσίου, έγινε ένα κόσμημα για την Θεσσαλονίκη. Η δε λειτουργία του θυμίζει ελβετικό ρολόι. Το προσωπικό ευγενικό και ακούραστο.Πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν τον ασθενή χωρίς διάκριση. Ελπίζω να συνεχίσουν έτσι.)

Μια ακόμα απεργία εκτόνωσης πραγματοποιείται σήμερα με τα γνωστά αποτελέσματα: Κάποιοι θα χάσουν τη δουλειά τους, κάποιοι θα χάσουν χρήματα και τα παιδιά το σχολείο.

Κερδισμένοι μόνο οι εργοδότες και τα παιδιά που θα απαλλαγούν, για μια μέρα, από το ανούσιο σχολείο.

Βέβαια ο αποκλεισμός του Λαού από τα λίγα αγαθά, που με κόπο και ιδρώτα, απέκτησε
στα προηγούμενα τριάντα χρόνια, μας τα παίρνουν μονομιάς χωρίς την θέλησή μας.
Αποδεικνύεται περίτρανα, ότι δεν είχαμε και δεν έχουμε, τίποτα δικό μας, ήταν όλα
δανεικά και με ημερομηνία επιστροφής, (εδώ κλείνει ένας ακόμα κύκλος).

Όλο και περισσότερο διαφαίνεται στον αέρα αυτό το δίλημμα.
Το δυστύχημα είναι πως σ' αυτό συνηγορεί και η αριστερά με τον τρόπο της.
Εκατοντάδες ώρες αναλώθηκαν, γύρω από την Αξιοπιστία της Ελλάδας και την κερδοσκοπία.

Η Ελλάδα είναι Αξιόπιστη. Οι Κυβερνήσεις και οι πολιτικές ηγεσίες του τόπου δεν είναι Αξιόπιστες.

Τα κόμματα της αριστεράς προβάλλουν χίλια επιχειρήματα και άλλα τόσα έχουν στο
συρτάρι τους, για να αποδείξουν την αδικία που γίνεται σε βάρος της
πλειοψηφίας των μισθωτών, εργαζομένων και χαμηλοσυνταξιούχων.

Άρθρο 181. Προσβολή συμβόλων του Ελληνικού κράτους
Όποιος, για να εκδηλώσει μίσος η περιφρόνηση, αφαιρεί, καταστρέφει, παραμορφώνει ή ρυπαίνει την επίσημη σημαία του κράτους, ή έμβλημα της κυριαρχίας του, τιμωρείται
με φυλάκιση μέχρι δύο (2) ετών. Και παρακάτω λέει πως η παλιά σημαία καταστρέφεται με κάψιμο.

Είναι καιρός πια, να αποσύρουν τέτοιους αναχρονιστικούς νόμους, πού δίνουν τροφή στους συνεργάτες των κατακτητών, τους δωσίλογους και τους υποστηρικτές τους.

Πέντε μήνες πήρε ώσπου να πείσουμε, γονατιστοί, τους "εταίρους" μας στην ΕΕ, πως η αναδιανομή του εθνικού μας πλούτου, σε βάρος πάλι των φτωχών, έγινε με απόλυτη επιτυχία.

Tην 25η Μαρτίου ο κ. Παπανδρέου την χαρακτήρισε μέρα παλιγγενεσίας ξανά. Η πρώτη ήταν το 1821. Πάνω σ αυτή τη μέρα φόρτωσαν τρία ψέματα. (Όσα ψέματα κ αν προσθέσετε το ένα δίπλα στο άλλο, στο τέλος θα έχετε ένα μεγαλύτερο ψέμα).

Το πρώτο ψέμα είναι της εκκλησίας. Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου.

Ένας σκύλος προπομπός μιας παρέλασης, εδώ που τα λέμε, δίνει άλλο χρώμα στην παρέλαση.

Στο Ασβεστοχώρι Θεσσαλονίκης ο Πέτρος ,έτσι τον λένε, είναι αδέσμευτος, και ελεύθερος αλλά αφοσιωμένος στα παιδιά του Σχολείου.

Δεν τα αποχωρίζεται ποτέ. Τα αγαπά ίσως περισσότερο και από κάποιες Μάνες και Δασκάλους. Με το σχόλασμα βγαίνει στον κεντρικό δρόμο και γαβγίζει τα αυτοκίνητα.

Ενίοτε τα συνοδεύει μέχρι το σπίτι, όσα παιδιά το επιθυμούν.

Στις εκδηλώσεις πάντοτε παρών, και στην παρέλαση πρώτος.

Στην μεγάλη παρέλαση, δεν μπορώ να την πω στρατιωτική, ένας άλλος σκύλος παρελαύνει κι αυτός πρώτος χωρίς να ξέρω τον λόγο. Εσείς ξέρετε; Μήπως θέλει κάτι να μας πει;

(Φωτογραφία: Eurokinissi)

Διάβασα κάποια σημεία από την ομιλία του Α. Σαμαρά, στο συνέδριο της ΓΣΕΕ και δεν πίστευα στα μάτια μου. Πρέπει να έχει κάποιος πολύ θράσος για να υποκρίνεται τόσο ανοιχτά μέσα σε συνέδριο εργατών. Μας θέλει λέει "μερισματούχους" του κοινωνικού πλούτου και όχι παρίες.