Σε παλαιότερο βαρυσήμαντο γραπτό μου, σας είχα μιλήσει για την αγαπημένη μου τηλεοπτική σειρά, σήμερα.

Αυτή τη φορά όμως, αγαπητοί φίλοι, σκοπεύω να σας ταξιδέψω στο παρελθόν. Το κείμενο που μόλις ξεκινάει, αφορά όλους εκείνους τους τηλεφίλ (πως λέμε «σινεφίλ») που βρίσκονται πάνω κάτω στην ηλικία μου (τριανταφεύγα και βάλε), όλους αυτούς που αγάπησαν την τηλεόραση του χθες, που πέρασαν ατελείωτες ώρες μπροστά στους ασπρόμαυρους δέκτες τους απολαμβάνοντας το κορυφαίο σίριαλ επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών.

  Το «Διάστημα 1999» λοιπόν πρωτοπροβλήθηκε στην χώρα μας, στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Σύμφωνα με την εκπληκτική έμπνευση των σεναριογράφων Τζέρι και Σίλβια Άντερσον, στις 13 Σεπτεμβρίου 1999 (η ημερομηνία φάνταζε απίστευτα μακρινή τότε) ένα πυρηνικό ατύχημα (σαφής αναφορά στον φόβο για τον «πυρηνικό όλεθρο» που ταλάνιζε τον κόσμο την εποχή που γυρίστηκε η σειρά) βγάζει το φεγγάρι από την τροχιά του γύρω από την Γη και το εκτοξεύει στο διάστημα.

Από κείνη την στιγμή και μετά, παρακολουθούμε την αγωνιώδη προσπάθεια για επιβίωση, των 311 «κατοίκων» της σεληνιακής βάσης «Άλφα». Πρωταγωνιστής στην προσπάθεια αυτή είναι ο θρυλικός κυβερνήτης Κόνιγκ, συνεπικουρούμενος από την (όχι ιδιαίτερα ελκυστική κατά την ταπεινή μου άποψη) γιατρό Έλενα Ράσελ και τον «ψαγμένο» καθηγητή Μπέργκμαν.

Αξίζει δε να σημειωθεί πως εκείνη την εποχή πίστευα (ήμουν 7-8 χρονών), πως ο τελευταίος, έγινε εν συνεχεία σκηνοθέτης, γυρίζοντας κάποιες ταινίες στα σουηδικά.

Στον δεύτερο κύκλο της σειράς, ο Μπέργκμαν εξαφανίστηκε και ουσιαστικά αντικαταστάθηκε από την εξωγήινη Μάγια (μου άρεσε πολύ σαν γκόμενα τότε) η οποία είχε την δυνατότητα να παίρνει κατά βούληση όποια μορφή ήθελε, θυμίζοντάς μου κατά κάποιο τρόπο τον αγαπημένο μου ήρωα των κόμιξ, Τιραμόλα. 

  Τα οπτικά εφέ της σειράς, θα προκαλούσαν γέλια στον σημερινό θεατή ταινιών, όπως το Avatar, για την εποχή όμως ήταν αρκετά προχωρημένα με έντονα χρώματα που κατά καιρούς έδιναν στο σίριαλ μια ψυχεδελική χροιά. Αυτό όμως που την έκανε ξεχωριστή, ήταν το γεγονός ότι ήταν εξαιρετικά σοφιστικέ.

Αντίθετα με την πλειοψηφία των διαστημικών σίριαλ του τότε (αλλά και του τώρα) το «Διάστημα 1999» δεν αφορούσε ασταμάτητες συγκρούσεις των πρωταγωνιστών με εξωγήινους, που έμοιαζαν με ρομποτάκια, έντομα, ή καραφλούς γήινους. Υπήρχαν σαφείς επιρροές από την «Οδύσσεια τους Διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, με έντονη φιλοσοφική διάθεση, αλλά και αναφορές στην φυσική και την αστρονομία.

Σε κάποιο επεισόδιο π.χ. η Ράσελ συναντά τον χαμένο σύζυγό της, ο οποίος αποτελείται πλέον από αντιύλη, σε κάποιο άλλο παρουσιάζεται ένας πλανήτης, που έχει καταστραφεί εδώ και χρόνια, αλλά οι κάτοικοί του δεν το γνωρίζουν, ενώ σε ένα τρίτο ο Κόνιγκ και οι σύντροφοί του, έρχονται αντιμέτωποι με έναν εξωγήινο τύπο, ο οποίος ισχυρίζεται πως είναι ο Ιησούς Χριστός.

Αξίζει τέλος να σημειωθεί, πως τον σκληροτράχηλο Κόνιγκ, υποδυόταν ο εξαιρετικός ηθοποιός Μάρτιν Λάνταου, ο οποίος έχει παίξει από Χίτσκοκ μέχρι Γούντι Άλεν, ενώ πήρε Οσκαρ για την εκπληκτική (!) του ερμηνεία στον ρόλο του Μπέλα Λουγκόζι, στο «Εντ Γουντ» του Τιμ Μπάρτον (από τις αγαπημένες ταινίες του γράφοντος).

  Πέρα από όλα αυτά όμως, το «Διάστημα 1999», διαθέτει και ανεκτίμητη συναισθηματική αξία για μένα. Στην τάξη μου στο δημοτικό, «παίζαμε» την σειρά κι εγώ –αν και τω καιρώ εκείνω δεν ήμουν σε καμία περίπτωση αυτό που λέμε «ηγετική φυσιογνωμία»- ήμουν ο Κυβερνήτης Κόνιγκ.

Δυστυχώς, λόγω της αμείλικτης ανεμοβλογιάς, που με προσέβαλε εκείνη την εποχή «υποβιβάστηκα» σε Άλαν (ο σημαντικότερος πιλότος της βάσης), ρόλο τον οποίο αργότερα πούλησα σε συμμαθητή μου, έναντι ενός κέρματος των πέντε σεντς ΗΠΑ.

  Παραδόξως, το Διάστημα 1999 άντεξε μόνο δύο χρονιές- υπάρχει όμως σε DVD σε όλα τα καλά dvdάδικα.

Για τους φίλους της παλιάς, καλής τηλεόρασης…