Μια φορά κι έναν καιρό σε μια νεοελληνική πραγματικότητα που έψαχνε και ψάχνει ακόμα να βρει τη χαμένη της ταυτότητα, γεννήθηκαν οι Απαράδεκτοι από την πένα της Δήμητρας Παπαδοπούλου , στις αρχές της δεκαετίας του ’90, μας συστήθηκαν και απέκτησαν ζωή…
Ο Σπύρος, η Δήμητρα, ο Γιάννης και ο Βλάσσης ήρθαν κι έγιναν οι γείτονες τις διπλανής πόρτας, αυτοί που σ’ ενοχλούν γιατί κάνουν συνεχώς θόρυβο, αλλά αν λείψουν η ζωή σου θα μείνει άδεια και σιωπηλή…
Είκοσι χρόνια μετά με αφορμή την επετειακή επανάληψη της σειράς, ο χρόνος τους άφησε αναλλοίωτους να μαλώνουν με τον Βασίλη τον διαχειριστή για τα κοινόχρηστα και να χαστουκίζει η Ρένια (το αστροπελέκι …) τον Βλάσση που την έστησε στου Λαμόγια. Δυο δεκαετίες μετά κι ακόμα οι ατάκες σε κάνουν να γελάς, βλέπεις τα ρούχα των ’ 90 που είναι ξανά στη μόδα, τους καβγάδες που είναι ίδιοι με λιγότερες βωμολοχίες φυσικά, όπως πρόσταζε η εποχή και αναρωτιέσαι τι άλλαξε όλα αυτά τα χρόνια και η νοσταλγία δεν συνδέεται με αναχρονισμό.
Τι είναι αυτό που σε κάνει να ανιχνεύεις τον εαυτό σου στην ξεθωριασμένη εικόνα; Είναι μήπως η στασιμότητα της εποχής ή τα διασκευασμένα σίριαλ από ξένα δοκιμασμένα πρότυπα που στερούνται φαντασίας, θυμίζοντας περισσότερο παιδότοπο και έχουν κατακλύσει την τηλεόραση, γεμίζοντας την από τραγικές καρικατούρες;
Η απάντηση είναι απλή. Eίναι η αυθεντικότητα των χαρακτήρων και των πρωταγωνιστών που έδωσαν στο ρόλο ένα κομμάτι από την ψυχή τους και του χάρισαν τη διαχρονικότητα. Όπως ο Γιάννης Μπέζος, που υποδύθηκε τον πρώτο ομοφυλόφιλο στην ελληνική τηλεόραση διδάσκοντας πως η ιδιαιτερότητα δεν είναι συνυφασμένη με το να είσαι κραυγαλέος και γραφικός .
Οι απαράδεκτοι μένουν ακόμα στην οδό Αδάμαντος 4 στον Λυκαβηττό, περιμένουν ακόμα τον Σπύρο και τον Βλάσση να γυρίσουν από το γραφείο για να φάνε το φαγητό που έκαψε η Δήμητρα, καθώς της έριχνε πασιέντζα ο Γιάννης . Σε κοιτάνε από το παράθυρο να μαζεύεις αποδείξεις και γελάνε γιατί μείνανε πίσω αλώβητοι κι εσύ βγήκες στη γύρα για δανεικά, να αναρωτιέσαι τα τελευταία είκοσι χρόνια:
"Τι έγινε ρε παιδιά;"
| 
