Mετά από ένα χρόνο «εγκλεισμού» στην Αθήνα, άρχισε ένα καλοκαίρι με
περιοδεία στις «Χοηφόρες» του Αισχύλου. Ενα καλοκαίρι παρέα με τον
Ορέστη, σ' ένα ρόλο που με συγκινεί με την αθωότητα του, την υπέροχη
ψυχή του και την αγωνία του να ξεπεράσει την ανθρώπινη φύση του και να
σταθεί δίπλα στο θείο. Αφήνοντας την Αθήνα και οδεύοντας προς Λάρισα,
κάναμε μια στάση στο Πήλιο. Τι μεγαλείο! Τόση ομορφιά, δοσμένη απλόχερα
σ' ένα τόσο μικρό σημείο του πλανήτη, τί βλάστηση, πόσες αποχρώσεις του
μπλε αυτή η θάλασσα...και ξαφνικά μια μπόρα με την άσφαλτο ν' αχνίζει
και το ουράνιο τόξο να χάνεται στο φαράγγι του Μυλοποτάμου. Και εγώ
αναρωτιέμαι. Που ζούμε; Γιατί οι μεγάλες πόλεις μας είναι τερατόμορφες

Να λοιπόν που ήρθε και η δική μου σειρά να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς μου μαζί σας. Μέρες τώρα, από την στιγμή που μου ζητήθηκε το πρώτο μου κείμενο, σπάω το κεφάλι μου ποιο να είναι αυτό...
 

Η σκέψη μου όμως γυρνάει μόνο γύρω από μια γυναίκα που χρόνια τώρα μου γεννούσε αντιφατικά συναισθήματα...μια φωνή που όταν πρωτοάκουσα μου άρεσε… όταν είδα πως σχολιαζόταν από κάποιους tv wanna exist now άτομα με εναν ειρωνικό τρόπο...Ήταν μάλιστα από τις πρώτες φορές που άκουγα να μιλάνε μειονεκτικά και ειρωνικά, για κάποιον επώνυμο, έτσι ανοιχτά.