Όταν τα γκρίζα σύννεφα καλύπτουν τον ήλιο τα τζιτζίκια σταματούν το τραγούδι... Δεν έχουν άλλο καλοκαίρι να υμνήσουν

Ξύπνησα μέσα σε σύννεφο καπνού, μια μυρωδιά καμμένου μου καίει το στόμα...

Πάλι οι φωτιές, χωρίς αυτές το μεσογειακό τοπίο του θέρους, δεν βρίσκει την ταυτότητά του. Τι φριχτή νομοτέλεια κάθε χρόνο τέτοιο καιρό.

Ότι και να γίνει ότι και να ειπωθεί, το φαινόμενο είναι απλά πιστό στο ετήσιο ραντεβού του να κάψει οτι δεν έκαψε μεταφορικά η αλόγιστη συμπεριφορά του ανθρώπου.

Μια είδηση από επαρχιακή εφημερίδα και ένα τηλεφώνημα καλής φίλης εισήγαγε πάλι στην μικρή ατμόσφαιρα περισυλλογής μου, μια βίαια εικόνα της πραγματικότητας που βιώνουν αρκετοί διπλανοί μας άνθρωποι

Ένας νέος άνθρωπος έβαλε μόνος τέρμα στη ζωή του γιατί τον έπνιξαν τα χρέη ,οι ακάλυπτες επιταγές, οι υπέρογκες υποχρεώσεις που είχε αναλάβει για να φροντίσει μόνος εκείνος την οικογένεια του

Ένας νέος άνθρωπος μπλέχτηκε στη διελκυστίνδα του να φτιάξει μικρή επιχείρηση στην Ελλάδα…πράγμα ηρωικό και εξόχως ριψοκίνδυνο.

Οι δικοί του όλο ζητούσαν, πρόσφεραν λίγα και ο ίδιος προσπαθούσε να δώσει λύσεις οικονομικές για να απαντήσει σε ζητήματα κοινωνικά, οικογενειακά και να συμπληρώσει ό,τι η τεμπελιά ή η ανικανότητα των άλλων άφηνε στη μέση.